Medehuurder en samenhuurder: wat is het verschil?
Een samenhuurder staat vanaf het begin samen met u op hetzelfde huurcontract, terwijl een medehuurder die status later krijgt — automatisch, bijvoorbeeld als huwelijkspartner, of via een verzoek aan de verhuurder of de rechter. Beide statussen geven zelfstandige huurbescherming; een gewone medebewoner zonder een van deze statussen heeft dat niet.
Welke status geeft zelfstandige huurbescherming?
Een samenhuurder is iemand die vanaf het begin, samen met u, het huurcontract heeft ondertekend. Beide namen staan op het contract en beide personen zijn vanaf dag één volwaardig huurder, met dezelfde rechten en plichten. Bij het vertrek van de een blijft de ander gewoon huurder van de woning.
Een medehuurder is iemand die ná het aangaan van de huurovereenkomst deze status krijgt, terwijl hij of zij niet vanaf het begin op het contract stond. Dit kan van rechtswege gebeuren, bijvoorbeeld voor een huwelijkspartner of geregistreerd partner die met u samenwoont, of via een schriftelijk verzoek aan de verhuurder — en bij weigering eventueel via de rechter — op grond van artikel 7:267 BW, mits er sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding.
Het belangrijkste gevolg van medehuurderschap is dat de medehuurder een zelfstandig recht op de woning krijgt: vertrekt of overlijdt de oorspronkelijke huurder, dan kan de medehuurder de huur gewoon voortzetten. Zonder deze status zou het huurcontract eindigen zodra de oorspronkelijke huurder vertrekt.
Een medebewoner die geen medehuurder of samenhuurder is — bijvoorbeeld een vriend, kamergenoot zonder juridische status, of een partner die nog niet lang genoeg samenwoont — heeft geen zelfstandige huurbescherming. Deze persoon woont feitelijk mee, maar heeft tegenover de verhuurder geen eigen rechten en kan bij vertrek van de huurder in beginsel worden gevraagd de woning te verlaten.
Het aanvragen van medehuurderschap is overigens iets anders dan het simpelweg laten bijschrijven van iemand op de brievenbus of bij de gemeente. Alleen een uitdrukkelijke toestemming van de verhuurder, of een toewijzend vonnis van de kantonrechter, geeft de juridische status van medehuurder — een feitelijke inschrijving op het adres is daarvoor niet voldoende.
Een voorbeeld uit de praktijk
Stel: u woont al twee jaar samen met uw partner in een huurwoning die alleen op uw naam staat. Uw partner is dus medebewoner, geen medehuurder, en heeft geen zelfstandig recht op de woning.
U kunt samen een schriftelijk verzoek indienen bij de verhuurder om uw partner medehuurder te maken, op basis van de duurzame gemeenschappelijke huishouding. Stemt de verhuurder niet in, dan kunt u de kantonrechter vragen dit verzoek alsnog toe te wijzen.
Wordt uw partner medehuurder, dan heeft hij of zij vanaf dat moment een zelfstandig recht op de woning — mocht de relatie eindigen of zou u zelf vertrekken, dan kan uw partner de huur gewoon voortzetten.
Wat kunt u nu doen?
- 1Ga na of u en uw medebewoner samen op het huurcontract staan (samenhuurder) of dat er sprake is van een aparte aanvraag (medehuurder).
- 2Is er nog geen medehuurderschap geregeld, dien dan samen een schriftelijk verzoek in bij de verhuurder.
- 3Weigert de verhuurder zonder goede reden, overweeg dan een verzoek aan de kantonrechter.
- 4Leg de duur en aard van de gezamenlijke huishouding vast (bijvoorbeeld met inschrijving op hetzelfde adres) — dit is belangrijk bewijs bij een verzoek om medehuurderschap.